Metro, 8:10PM (Or an attempt at vernacular)

Ito yung tangka ko.
Na sumulat ng berso tungkol sa mga naguulayaw sa tren.
Pero di ko maisulat.
Di dahil sa wala akong pluma
pero kasi binabasa ko si Murakami
dun sa loob ng tren kung san tayo
magkasama.
Pano ko sila masusulat?
Kung andito ako sa tabi mo
at di ko sila iniisip?

Kasi nasa harap kita.
Nasa isip kita.
Ikaw ang kasama ko sa tren –
dito sa tren na to na araw araw
dinadala tayo sa alaala ng pagsakay
at pagbaba.
Patungo sa mga mueso kung san nagkwentuhan tayo
tungkol sa kung sino tayo.
Kasabay ng himig ng aircon
at mga mangkok at ginto.
Kasabay ng pagpinta at paghulma,
pininta din natin ang ating katha.

Ito yung tangka ko.
Na isulat ang mga naguulayaw sa tren dito
Pero di bale nalang.
Kasama naman kita.

ika-8 ng pang-10, 2015
Alas otso-kinse, Dubai


This is my attempt at a poem on my native language – Filipino. I have been writing for English for a while now and I have yet to write a Filipino one. This is the first Filipino tula that has ever come to me. For Rosie.

Advertisements

Tell This Portrait

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s